၁၉၄၇ ခုႏွစ္က တို္င္းျပည္က လြတ္လပ္ေရး မရေသးဘူး။ ရေတာ႔မယ္ဆိုတာေတာ႔ သိေနၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အဂၤလိပ္ဟာ ငါတို႔ကို ကြ်န္ျပဳခဲ႔တဲ့ ရန္သူဆိုတာေလာက္သာ ႏွလံုးပိုက္တတ္တဲ႔ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းသူဆိုရင္၊ ၁၉၄၈ ေနာက္ပိုင္း ပညာတတ္ေတြ ျမန္မာျပည္မွာ အေတာ္နည္းသြားမယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အျမင္က်ယ္တယ္။ ေရွးတုန္းက ရန္သူဆီက ပညာကို ယူရမွာကတစ္ပိုင္း ပိုင္းျခားတတ္တယ္။ ဆရာတို႔ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ၁၉၅၄-၁၉၅၉ ၀န္းက်င္အထိ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ လူရာ၀င္ခဲ႔တာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေက်းဇူးေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္။ ေဆးပညာေလာက၊ အင္ဂ်င္နီယာေလာကမွာလည္း ျမန္မာပညာတတ္ေတြနဲ႔ အစားထုိးၿပီး ဆက္လည္ပတ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ေရာင္စံု ေသာင္းက်န္းမႈေၾကာင္႔ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္တာက တစ္ပိုင္း၊ ျပည္တြင္းမွာ ကိုယ္႔ဆရာ၀န္နဲ႔ကိုယ္ ေဆးကုရဲၾကတယ္။ ကိုယ့္အင္ဂ်င္နီယာကို ကိုယ္ယံုၾကည္လို႔ရတယ္။ ဦးႏု အစိုးရလက္ထက္မွာ မေဆာက္သင္႔တဲ႔ အေဆာက္အအံုကို ေဆာက္မယ္ဆိုရင္ အင္ဂ်င္နီယာေတြက ေထာက္ျပၿပီး မေဆာက္ဘူး။ ပညာပိုင္းအရ သစၥာရွိၾကတယ္။ ေငြရၿပီးေရာ မလုပ္ဘူး။ ဒါ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ သိပ္အေရးႀကီးတဲ႔ အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေငြကို မၾကည့္ဘဲ မိမိပညာကို မိမိ သစၥာေစာင္႔သိခဲ႔ၾကတယ္။ အခု တကၠသိုလ္ပညာေရး အဆင္႔ ျပန္ျမွင္႔တင္ဖို႔လုပ္တာ ၁၉၆၀ ၀န္းက်င္က တကၠသိုလ္အေျခအေန ျပန္ေရာက္ရင္ေတာင္ ပထမ အဆင္႔အေနနဲ႔ ေက်နပ္စရာပါပဲ။ ၿပီးမွ အခု တိုးတက္ေနတဲ႔ ပညာရပ္အလိုက္ အဆင္႔မ်ား၊ သင္ၾကားေရး၊ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား၊ ေက်ာင္းသားအသင္းအဖြဲ႔မ်ား၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသန အသင္းကဲ႔သို႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ အဓိက အေျခစိုက္ခဲ႔တဲ႔ အသင္းမ်ဳိး ျပန္ေထာင္ခြင္႔ရရင္ မ်ားစြာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရပါမယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္လည္း အမ်ားႀကီး အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းမယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။
The Nation ဂ်ာနယ္- ၁၀၊ ၇၊ ၂၀၁၂ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
Credit ~ Inspire Myanmar
