Thursday, March 31, 2016

Story of double agent placed with ABSDF--in Burmese--from Facebook

ဒီမိုကေရစီ အေရျခံဳထားတ့ဲ ေလာက္ေကာင္
ဖုန္းကို
ဒီနာမည္ကို ၁၉၈၈ ခုႏွစ္အေရးအခင္းတုန္းက ေသ့ေဘာဘိုးေရာက္ဘူးတ့ဲ ေက်ာင္းသားတိုင္း ၾကားဘူးမွာပါ။ ABSDF (၉ )ဦး ေကာ္မီတီလုပ္ခ့ဲဘူးသူတိုင္း သိမွာပါ။ ဖုန္းကိုဟာ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲသူဆိုတာ ၾကံဳဘူးသူတိုင္း သိၾကတယ္။ ေသ့ေဘာဘိုးမွာ ကရင္တပ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး အာဏာ႐ွင္လက္သစ္ လုုပ္ခ့ဲတယ္။ ၈၈ ကာလဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြ အေတြ႔အၾကံဳ ႏုေသးတ့ဲ ကာလျဖစ္တယ္။ သူပုန္မလုပ္ဘူးေသးတ့ဲ ကာလျဖစ္တယ္။ လက္နက္ မကိုင္ဘူးေသးတ့ဲ ကာလျဖစ္တယ္။ ဖုန္းကိုရဲ႕ ပရိယာယ္ကို မသိေသးတ့ဲ (၉ )ဦး ေကာ္မီတီဟာ ဖုန္းကို ဆင္လိုက္တ့ဲ “လုံျခံဳေရးေကာ္မီတီ” ဆိုတာကို ခြင့္ျပဳခ့ဲတယ္။ ဖုန္းကိုဟာ ေသ့ေဘာဘိုးမွာ လုံးျခံဳေရးေကာ္မီတီ ဆိုတ့ဲ နာမည္ကို အသုံးခ်ၿပီး စစ္အာဏာ႐ွင္လက္သစ္ ျဖစ္ခ့ဲတယ္။
“ပုံ- ဖုန္းကို” ဆိုတ့ဲ ေၾကညာခ်က္ကို ေသ့ေဘာဘိုးေရာက္သူေတြ မွတ္မိေနမွာပါ။ လုံျခံဳေရးေကာ္မီတီဖြဲ႔ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ အဲဒီေကာ္မီတီရဲ႕ ဥကၠ႒လုပ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းအမိန္႔ေၾကညာခ်က္ထုတ္ခ့ဲတယ္။ “သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္ မရဘဲ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ေသ့ေဘာဘိုးနယ္ေျမက မထြက္ခြါရ” ဆိုတ့ဲ ေၾကညာခ်က္ကို “ပုံ-ဖုန္းကို” ဆိုၿပီး ထုတ္ခ့ဲတယ္။ ကရင္တပ္အားကိုးနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ႏွိပ္ကြပ္ခ့ဲတယ္။
ဖုန္းကို ေသ့ေဘာဘိုးေရာက္တာ ၈၈ အာဏာသိမ္းၿပီးမွ ပထမအႀကိမ္ မဟုတ္ပါ။ ဒုတိယအႀကိမ္ ျဖစ္တယ္။ ဒါကို (၉ )ဦး ေကာ္မီတီလည္း မသိပါ။ တက္ႂကြလႈပ္႐ွားေနတ့ဲ ေက်ာင္းသားေတြလည္း မသိပါ။ ဟိတ္ဟန္အလြန္ေကာင္းတ့ဲ သူ႔ပရိယာယ္ထဲမွာ အားလုံးသက္ဆင္းကုန္ၾကတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ -ရက္ေန႔မွာ (၈)ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံ စတယ္။ ၾသဂုတ္လ (၂၃)-ရက္ေန႔မွာ သူအပါအဝင္ တက္ႂကြလႈပ္႐ွားသူ (၆)ေယာက္ဟာ KNU နယ္ေျမကို ထြက္ခြါခ့ဲတယ္။ အဲဒီတုန္းက ပထမအႀကိမ္ ေသ့ေဘာဘိုးကို ဖုန္းကို ေရာက္ခ့ဲတယ္။ အဲဒီကမွ တစ္ဆင့္ ေကအင္ယူဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႔ဆုံခ့ဲတယ္။ အစိုးရ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေကအင္ယူကို ဖုန္းကို ခ်ည္းကပ္ခ့ဲတယ္။ ေကအင္ယူကလည္း သူ႔ကို ယုံခ့ဲတယ္။ သူနဲ႔အတူ လိုက္သြားသူေတြက သူ႔အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိေနသူေတြ ျဖစ္တယ္။ မူလသြားတ့ဲ ရည္႐ြယ္ခ်က္က စစ္ေရးအကူအညီေတာင္းဖို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ သြားတာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ တျခားစီ ျဖစ္သြားတယ္။ ဖုန္းကိုဟာ အဲဒီအခ်က္ကို အကင္းပါးသူပီပီ ခ်က္ခ်င္းရိပ္မိတယ္။ ငါးမရ ေရးခ်ဳိျပန္ နည္းကို သုံးခ့ဲတယ္။ ေနာက္မွ တစ္ေခါက္ျပန္လာမယ့္အေၾကာင္း ႏွစ္သိမ့္ခ့ဲတယ္။ ေကအင္ယူ ေခါင္းေဆာင္လည္း ယုံခ့ဲတယ္။ သူ႔ရဲ႕ လိမ္ညာတ့ဲ လုပ္ရပ္ေတြကို မႀကိဳက္ေၾကာင္းေျပာမိလို႔ သူနဲ႔ပါသြားတ့ဲ အထဲက ေငြသိန္း ဆိုတ့ဲ လူငယ္ကို ကရင္ရဲေဘာ္နဲ႔ ေပါင္းၿပီးလုပ္ၾကံတ့ဲအထိ ေကာက္က်စ္ခ့ဲတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလုံးက ရိပ္မိသြားတာေၾကာင့္ သူ႔အၾကံ မေအာင္မျမင္ျဖစ္ၿပီး ေငြသိန္းလည္း ေသမယ့္ေဘးက လြတ္ခ့ဲတယ္။
ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အမွတ္(၅) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးမွာ သူရလာတ့ဲ သတင္းေတြကို ေရာင္းစားခ့ဲတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ (၈)ေလးလုံးကာလရဲ႕ အ႐ွိန္အဟုန္ျမင့္ေနတ့ဲ စက္တင္ဘာလ ပထမပတ္ ျဖစ္တယ္။ သူနဲ႔အတူ ပါသြားတ့ဲ (၅)ေယာက္လည္း အမွတ္(၅) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းဆီးစစ္ေမးတာကို ခံၾကရတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ ဖုန္းကိုနဲ႔ အမွတ္(၅) ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ အေပးအယူတည့္သြားတယ္။ အဲဒီ အေပးအယူကေတာ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈသတင္းေတြ ေပးမယ္ဆိုတ့ဲ ကတိျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး ဖုန္းကိုဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အတြင္းစည္းထဲကို ထဲထဲဝင္ဝင္ တိုးဝင္ၿပီး သတင္းရယူေတာ့တယ္။ သူနဲ႔အတူ ေကအင္ယူ နယ္ေျမကို သြားခ့ဲတ့ဲသူေတြအားလုံး အမွတ္(၅) ေထာက္လွမ္းေရးဝင္ထဲမွာ ဖမ္းထားစဥ္က ေကအင္ယူနဲ႔ ေတြခ့ဲတ့ဲ အေၾကာင္းေတြ၊ ေဆြးေႏြးခ့ဲတ့ဲ အေၾကာင္းေတြကို ျပည့္ျပည့္စုံစုံ စာနဲ႔ ေရးေပးဖို႔ သူ႔ကို တာဝန္ေပးတယ္။ သူနဲ႔ လိုက္သြားသူေတြက မေရးႏိုင္ဘူး ျငင္းလို႔ ေထာက္လွမ္းေရးန႔ဲ ေပါင္းၿပီး ဖမ္းခ်ဳပ္ခိုင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပါသြားသူေတြက အလိမၼာနဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို လြဲေရးၿပီး တင္ခ့ဲၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းကိုကေတာ့ အေသးစိတ္ေရးၿပီး တင္ခ့ဲတယ္။ အဲဒီလို ေရးခ့ဲတ့ဲအေၾကာင္းလည္း သူနဲ႔ အတူလိုက္သြားသူေတြကို မထီမ့ဲျမင္ အမူအယာနဲ႔ ေျပာျပခ့ဲတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ သပိတ္စစ္ေၾကာင္းေတြထဲ ဒီမိုကေရစီအေရျခံဳၿပီး အတြင္းကိုဝင္ႏိႈက္ဖို႔ ၾကိဳးစားခ့ဲတယ္။ သူရ႐ိွတ့ဲ သတင္းေတြအားလုံး အမွတ္(၅) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးကို အေသးစိတ္စာေရး အစီရင္ခံခ့ဲတယ္။ သူေရးပို႔ခ့ဲတ့ဲ သတင္းအခ်က္အလက္ေက်ာ႐ိုးကို ယူၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးက ေၾကးမုံသတင္းစာမွာ သတင္းေဆာင္းပါးေရးတယ္။ “ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းၿပီး ေမ်ာက္ကိုသတ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းလာျခင္း” ဆိုတ့ဲ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကေလာင္နာမည္ေနရာမွာ “ေက်ာင္းသားတဦး” ဆိုတာ ဖုန္းကို လက္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဖုန္းကို ေပးတ့ဲ အခ်က္အလက္ကို ေက်ာ႐ိုးယူၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးက ေရးတာျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလာင္နာမည္ “ေက်ာင္သားတဦး” လို႔ သုံးလိုက္တယ္။ “ဖုန္းကို မင္းေရးတ့ဲ ေဆာင္းပါး သတင္းစာထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္”လို႔ ေထာက္လွမ္းေရးက ဖုန္းကို ကိုေျပာတယ္။ ဖုန္းကို အ႐ူးဘုံေျမာက္ျဖစ္သြားတယ္။ ဖုန္းကိုဟာ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ အမွတ္(၅) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ အ႐ိွန္အဝါနဲ႔ ၈၈- အေရးအခင္းကာလက အဲဒီေဆာင္းပါးပါ သတင္းစာကို ကိုင္ၿပီး “ဒါ ငါေရးတာ”လို႔ ေစ်းႀကိဳရပ္ကြက္က ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြၾကားမွာ မထီတ့ဲ အမူအယာနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ဂုဏ္ယူၿပီး ေျပာခ့ဲတယ္။ ေစ်းႀကိဳလမ္းခြ လဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြနဲ႔ အတူတူထိုင္ၿပီး ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္႐ွားသူေတြကို သတင္းေပးခ့ဲတယ္။
၈၈-ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးခ်ိန္မွာ သူဟာ ေသ့ေဘာဘိုးနယ္ေျမကို ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းယူဖို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ တက္လာခ့ဲတယ္။ သူအေျပာနဲ႔ သူ႔လိမ့္လုံးေတြၾကားမွာ ေကအင္ယူအရာ႐ိွေတြလည္း သူ႔ဘက္ပါကုန္တယ္။ သူ႔အေၾကာင္း တိတိက်က်သိေနသူေတြဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ေသ့ေဘာဘိုးမွာ ႐ိွေနၾကတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႔ဟာ စက္တင္ဘာလ ၁၁-ရက္ေန႔ ကတည္းက ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ကေန ေကအင္ယူနယ္ေျမထဲကို ထြက္ခြါလာခ့ဲတ့ဲ လူ ၂၂-ေယာက္နဲ႔ ဦးဇင္း(၂)ပါးျဖစ္တယ္။ သူတို႔က ေကအင္ယူနဲ႔ ဝမ္းခသစ္စခန္းမွာ ေဆြးေႏြးၿပီး ေသ့ေဘာဘိုးမွာ ျပန္နားေနတ့ဲ အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ ေစ်းႀကိဳရပ္က ဒီမိုကေရစီအေရး တက္ႂကြလႈပ္႐ွားသူေတြနဲ႔အတူ ပူးေပါင္းပါဝင္ထားတ့ဲ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြလည္း ပါတယ္။ အားလုံး ၂၂-ေယာက္နဲ႔ (၂)ပါးလို႔ အဲဒီတုန္းက သုံးႏႈန္းခ့ဲၾကတယ္။
ဖုန္းကိုဟာ သူ႔အေၾကာင္းေပၚကုန္ရင္ ေသတ့ဲအထိျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ႀကိဳတြက္ထားၿပီးသား ျဖစ္တယ္။ သူက သူ႔ကိုယုံေအာင္ ေကအင္ယူအရာ႐ိွေတြကို အတင္းခ်ည္းကပ္ဝင္ပူးတယ္။ နဂိုကတည္းက ကရင္လူမ်ဳိး ျဖစ္ေနေလေတာ့ ေကအင္ယူအရာ႐ိွေတြလည္း ရာႏႈန္းျပည့္ သူ႔ကို ယုံၾကည္သြားတယ္။ သူက ပထမ တစ္ေခါက္လည္း လာခ့ဲဘူးတ့ဲသူျဖစ္ေတာ့ ပိုၿပီးယုံသြားတယ္။ သူ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းေပးပါလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေျပာခ့ဲရင္ေတာင္ ေကအင္ယူ အရာ႐ိွေတြက ယုံၾကမွာ မဟုတ္။ ေျပာျပတ့ဲသူကိုေတာင္ ျပန္ၿပီးသတ္ဖို႔သာ မ်ားတ့ဲ အေျခအေနမွာ ႐ိွတယ္။ သူကလည္း လက္ဦးမႈရယူၿပီး အယုံသြင္းႏိုင္ခ့ဲတယ္။
ေကအင္ယူအရာ႐ိွေတြ သူ႔ကို ရာႏႈန္းျပည့္ ယုံၾကည္သြားတ့ဲအျပင္ သူဟာ ABSDF ရဲ႕ (၉ )ဦး ေကာ္မီတီမွာ လုံျခံဳေရး ဥကၠ႒ေနရာကို ယူလိုက္တယ္။ သူ႔အေၾကာင္း အျဖစ္မွန္ဖြင့္ေျပာလည္း ဘယ္သူမွ ယုံမွာ မဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားတ့ဲအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ သူ႔အေၾကာင္းဖြင့္ေျပာလာႏိုင္သူကို ႐ွင္းဖို႔ ေကအင္ယူ ပါဝါသုံးၿပီး အေကာက္ၾကံလာပါေတာ့တယ္။ သူ႔အေၾကာင္းသိေနသူကို သတ္ဖို႔အႀကိမ္ႀကိမ္ အေကာက္ၾကံတယ္။ တဖက္ကလည္း ဒီလို ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိေနေတာ့ သူ႔အၾကံအစည္က မေအာင္မျမင္ ျဖစ္ခ့ဲတယ္။ အဲဒီတုန္းက အေကာက္ၾကံ ခံခ့ဲရေပမယ့္ မေသဘဲ လြတ္ေျမာက္သြားသူဟာ အခု အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ႐ိွတယ္။ သူ႔ နာမည္ ေမာင္ေမာင္တိတ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီး႐ွည္ ခ်ီတက္ပြဲကို ဦးေဆာင္ခ့ဲတ့ဲ ေမာင္ေမာင္တိတ္ ျဖစ္တယ္။
လုံျခံဳေရး ဥကၠ႒ရာထူး ပူပူေႏြးေႏြးယူၿပီးတ့ဲ ဖုန္းကိုဟာ အဲဒီညမွာ ေက်ာင္းသားခ်င္း ရီးစားအတြဲ ခ်ိန္းေတြ႔တာကို ခိုးေခ်ာင္း ပါေတာ့တယ္။ မသိရင္ေတာ့ လုံျခံဳေရး ကင္းလွည့္သလိုေပါ့။ သူ ခိုးေခ်ာင္းေနစဥ္မွာ လမ္းထဲေမာင္းဝင္လာတ့ဲ ကားတစ္စီးရဲ႕ မီးေရာင္က သူ႔ကိုလွမ္းထိုးသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ခိုးေခ်ာင္းေနတာကို ခ်ိန္းေတြ႔တ့ဲ စုံတြဲလည္း ျမင္သြားတယ္။ သူ ေဒါက္ျပဳတ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလြန္ေကာက္က်စ္ဉာဏ္မ်ားတ့ဲ ဖုန္းကိုဟာ ခ်က္ခ်င္းဘဲ သူ႔အမူအယာကို ေျပာင္းလိုက္တယ္။ လုံျခံဳေရးကင္းလွည့္လို႔ မသင္ကာဖြယ္ရာလူ ေတြ႔သလို ခ်က္ခ်င္းလုပ္ၿပီး စုံတြဲကို ေလးသံမာမာနဲ႔ ခ်ိန္းေျခာက္လိုက္တယ္။ ထြက္ခ့ဲဖို႔ ေခၚထုတ္လိုက္တယ္။ စုံတြဲထြက္လာေတာ့ အဲဒီ ၂-ေယာက္ စလုံးကို လက္ဦးမႈရယူၿပီး ခ်က္ခ်င္းပါးဆြဲ႐ိုက္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ပါး႐ိုက္တ့ဲအထဲမွာ သကၤန္းဝတ္ တစ္ဦးလည္း ပါတယ္။ အဲဒီ ပါး႐ိုက္ခံရတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးဟာ အခုႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္တစ္ခုမွာ ႐ိွေနတယ္။ အာဏာ႐ွင္စနစ္ကို ႐ြံမုန္းလို႔ ေတာ္လွန္ခ့ဲၿပီးကာမွ ေသ့ေဘာဘိုးလို ေတာထဲမွာ အာဏာ႐ွင္လက္သစ္ ဖုန္းကိုနဲ႔ ၾကံဳခ့ဲတာကို အဲဒီတုန္းက ေသ့ေဘာဘိုးမွာ ေရာက္ေနသူတိုင္း သိတယ္။
ABSDF အတြင္းသတင္းေတြနဲ႔ ေကအင္ယူအတြင္းသတင္းေတြကို အတြင္းက်က်ဝင္ယူသြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ အလြန္ေကာင္းသူျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူဟာ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ သူလွ်ဳိပါလို႔ ေျပာျပခ့ဲရင္ေတာင္ သူမေသဘဲ ေျပာျပသူက ေသဖို႔သာ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားတယ္။ ေကအင္ယူကလည္း သူမွသူ ျဖစ္ေနတယ္။ (၉)ဦး ေကာ္မီတီမွာလည္း လုံျခံဳေရးေကာ္မီတီဥကၠ႒ေနရာကို ယူထားႏိုင္တယ္။ သေႏၶတည္ကာစ ေအဘီလို ဘဝမွာ စစ္ေရးေနရာလို အာဏာ႐ိွတ့ဲ ရာထူးကို ဂြင္ဖန္ႏိုင္ခ့ဲသူ ျဖစ္တယ္။ ၉ -ဦး ေကာ္မီတီမွာ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းေပး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပါေနလဲ ေနာက္ပိုင္း နာမည္နဲ႔တကြ ေျပာျပမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီကာလ တေလွ်ာက္လုံး ေသ့ေဘာဘိုးက ဦးေခြးထမင္းဆိုင္ အေပၚထပ္မွာ ႐ိွေနတယ္။ ငွက္ဖ်ားထိၿပီး အနားယူေနခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ ၈၈-ခုုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၁၁-ရက္ (ေစာေမာင္အစိုးရ အာဏာမသိမ္းခင္) ကတည္းက ေကအင္ယူနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖို႔ တက္လာတ့ဲ ၂၄-ဦးကို ဦးေဆာင္ခ့ဲတ့ဲ ေခါင္းေဆာင္ ၅-ဦးထဲက တစ္ဦး ျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ သစၥာေဖာက္ ေလာက္ေကာင္ ဖုန္းကို အေၾကာင္း ဆက္ေျပာမယ္။
ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕၊ ေစ်းႀကိဳရပ္ကြက္က ၈၈-ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြက ဖုန္းကို အေၾကာင္းကို ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ သိၾကတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမ မိန္းမဟာ ေစ်းႀကိဳသူ ျဖစ္တယ္။ သား ၂ ေယာက္ရခ့ဲၿပီးမွ စြန္႔ခြါသြားသူ ျဖစ္တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားပါ ဆိုၿပီး အဲဒီမိန္းကေလးကို ေပါင္းသင္းလက္ထပ္ခ့ဲသူ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေစ်းႀကိဳသားေတြက ၈၈- အေရးအခင္း မျဖစ္ခင္ ကတည္းက သူ႔အေၾကာင္း သိေနၿပီးသား ျဖစ္တယ္။ အေရးအခင္းကာလတေလွ်ာက္ အမွတ္(၅) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ပူးတြဲၿပီး သတင္းေပးတ့ဲ အလုပ္ကို ေဗ်ာင္က်က်လုပ္ေနသူလည္း ျဖစ္တယ္။ ခိုးေၾကာင္ ခိုးဝွက္ မဟုတ္ပါ။ သူနဲ႔အတူ လဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အထိုင္မ်ားတ့ဲ သူဟာ အမွတ္(၅) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက တပ္ၾကပ္ေမာင္ေမာင္ ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကုလားေမာင္ေမာင္လို႔ ေခၚၾကတယ္။
ABSDF နဲ႔ KNU တို႔ရဲ႕ အတြင္းသတင္းေတြကို အမ်ားဆုံး ယူလာေပးႏိုင္သူအျဖစ္ အမွတ္(၅)ေထာက္လွမ္းေရးက အမြန္းတင္ထားတ့ဲဆီမွာ ဖုန္းကို ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြျပန္လာဖို႔ ကိုလွေအာင္တို႔ ေလယာဥ္နဲ႔ စာက်ဲၿပီး ကာလအေတာ္ၾကာမွ ဖုန္းကို ျပည္တြင္း ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ျမဝတီေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္လုပ္ၿပီး ေသခ်ာမွ ျပန္ဝင္လာတာျဖစ္တယ္။ သူျပန္ဝင္လာၿပီးေနာက္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္း မုတၱမ ကားဂိတ္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေနာက္ထပ္ဝင္လာတ့ဲ ေက်ာင္းသားေတြကို သတင္းေပးဖမ္းခ့ဲတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဖမ္းခံထိသူေတြ ဒီစာဖတ္ၿပီးရင္ ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္လဲဆိုတာ ႐ွင္းသြားမယ္။
ထိုင္းနဲ႔ျမန္မာနယ္စပ္ ျမဝတီတံတားမွာ တာဝန္က်တ့ဲ ေထာက္လွန္းေရးနဲ႔ေပါင္းၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ဘက္က ဝင္လာတ့ဲ ေက်ာင္းသားေတြကို ဖမ္းခ့ဲတာလည္း သူ႔လက္ခ်က္ ျဖစ္တယ္။ သူက ေကအင္ယူနဲ႔လည္း အတြင္းက်က် ေနခ့ဲသူ ျဖစ္တယ္။ ABSDF (၉) -ဦး ေကာ္မီတီမွာ ေခါင္းေဆာင္ေနရာ တစ္ေနရာ ယူခ့ဲသူလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူဟာ ေတာတြင္းျပန္လဲ သူသိတယ္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရက သူလို ေတာတြင္းျပန္ေတြကို အသုံးခ်ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားစြာကို ဖမ္းခ့ဲတယ္။ ရပ္ကြက္ေတြမွာ ဧည့္စာရင္းစစ္သလို ေမႊေႏွာင့္ၿပီးလည္း ဖမ္းတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ အဖမ္းခံရသူထဲမွာ သူ႔လိုသတင္းေပးလုပ္ခ့ဲဘူးသူ တစ္ေယာက္ေတာင္ ကံဆုိးစြာ ပါသြားဘူးတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ေနာက္ပိုင္းေရးပါမယ္။
ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲၿပီး ပါးနပ္တာေၾကာင့္ သူ႔အလိမ္အညာကို ေကအင္ယူအရာ႐ိွေတြလည္း ခံခ့ဲရတယ္။ ေကအင္ယူ ဥကၠ႒ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ျမလိုလူကိုလည္း ယုံၾကည္ေအာင္ စည္း႐ုံးႏိုင္ခ့ဲသူျဖစ္တယ္။ ကရင္လူမ်ဳိးကို ကရင္က ေျပာရင္ ယုံတယ္။ မြန္လူမ်ဳိးကို မြန္က ေျပာရင္ ယုံတယ္။ ဗမာကို ဗမာေျပာရင္ ယုံတယ္။ ေက်ာင္းသားကို ေက်ာင္းသားခ်င္းေျပာရင္ ယုံတယ္။ ဘုန္းႀကီးကို ဘုန္းႀကီးခ်င္းေျပာရင္ ယုံတယ္။ ဒါကို သိေနတ့ဲ စစ္အာဏာ႐ွင္ေတြနဲ႔ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးဟာ အဲဒီအခ်က္ကို ေကာင္းစြာ အသုံးခ်ႏိုင္ခ့ဲတယ္။ သစၥာ႐ိွျခင္းဆိုတာ လူနဲ႔သာ ဆိုင္တယ္။ လူမ်ဳိးနဲ႔ မဆိုင္။ ဂုဏ္႐ိွေနျခင္းနဲ႔ မဆိုင္။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာမႈနဲ႔လည္း မဆိုင္။ လူဆိုတ့ဲ အသိနဲ႔ မျမင္ဘဲ လူမ်ဳိးစြဲ၊ ပုဂိၢဳလ္စြဲေတြအေပၚ အေျခခံတ့ဲ ယုံၾကည္ျခင္းဟာ ညာခ်င္တ့ဲ သူေတြအတြက္ အကြက္တစ္ကြက္အျဖစ္ အသုံးခ်သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ သင္ခန္းစာ ယူသင့္တယ္။ သူုုငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနပါေစ သစၥာေဖာက္လာတ့ဲ တစ္ေန႔မွာ ကိုယ့္အသက္ကိုလည္း ရန္႐ွာႏိုင္တယ္ဆိုုတာကို သိထားဖို႔ လိုတယ္။ တစ္ခ်ိန္က NLD ျဖစ္ခ့ဲသူေတြ ေနာက္ေတာ့ NLD ကို သစၥာေဖာက္တယ္။ တစ္ခ်ိန္က ၈၈ ေတြ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ ၈၈-ကို သစၥာေဖာက္တယ္။ သစၥာ႐ိွျခင္းနဲ႔ သစၥာေဖာက္ျခင္းဆိုတာ လူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းနဲ႔သာ ဆိုင္တယ္။ လူမ်ဳိးေတြ၊ ဘာသာေတြနဲ႔ မဆိုင္ပါ။
ကရင္လူမ်ဳိးျဖစ္တ့ဲ ဖုန္းကိုဟာ ကရင္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို ပိုသိတယ္။ ဒီ့အျပင္ ေကအင္ယူအရာ႐ိွေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကိုလည္း သိတယ္။ အႀကိဳက္ေျပာရင္ ေဆးျဖစ္တယ္ဆိုတ့ဲနည္းကို ဖုန္းကို က်င့္သုံးခ့ဲတယ္။ ေကအင္ယူနယ္ေျမထဲ ပထမအႀကိမ္ သြားခ့ဲစဥ္က ေကအင္ယူက ေစာသမူဟဲ (ခုေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး) ကို အႀကိဳက္ေျပာျပီး လက္နက္ေတြရေအာင္ ယူလာႏိုင္ခ့ဲတယ္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ သည္းေျခႀကိဳက္ျဖစ္ဖို႔ အဲဒီလက္နက္ေတြ ေထာက္လွမ္းေရးကိုု အပ္ခ့ဲတယ္။ ျပန္မအပ္ဘဲ ဖြက္ထားတ့ဲသူေတြကိုလည္း သူကိုယ္တိုင္ ေဖာ္ေကာင္လုပ္ၿပီး ႐ွာေဖြခ့ဲတယ္။ ပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ပတ္၊ ေရတြင္းထဲ ႏွစ္ဖြက္ထားတ့ဲ လက္နက္ေတြအထိ ႐ွာေဖြယူႏိုင္ခ့ဲတယ္။ လက္နက္အေရအတြက္ ဘယ္ေလာက္႐ိွတယ္ဆိုတာ အတြင္းလူျဖစ္တ့ဲ သူက အသိဆုံးျဖစ္ တယ္။ အမွတ္(၅) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက သူလိုလူကို အႀကိဳက္ေပးေမြးလိုက္ေတာ့ တပ္ၾကပ္ ေမာင္ေမာင္လည္း ရာထူးတက္သြားတယ္။
ေထာက္လွမ္းေရး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံကို ေျပာင္းေျပာင္းတင္းတင္းရယူၿပီး အခုအခ်ိန္ထိ က်ဳိက္ထိုနဲ႔ ဘီးလင္း ဘက္မွာ လႈပ္႐ွားေနတယ္။ ဘီးလင္းၿမိဳ႕နယ္အပိုင္ ဇုတ္သုပ္မွာ ဒုတိယမိန္းမနဲ႔ ေနေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ဘက္ကို လာတယ္။ ဖုန္းကိုဟာ NLD လိုလို၊ ၈၈-လိုလို လုပ္ၿပီး ဘယ္သူမွ က႐ုစိုက္စရာ မလိုတ့ဲ ပုံစံနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ဘက္ကို မၾကာခဏလာတတ္တယ္လို႔ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ခံ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြဆီက သတင္းေတြရေနဆဲျဖစ္တယ္။
အမွန္ေတြကို အမွန္သိသူေတြက ေျပာမွ မသိေသးသူေတြက သေဘာေပါက္မွာ ျဖစ္တယ္။ အားနာလို႔ မေျပာတာ၊ ေၾကာက္လို႔ မေျပာတာ၊ အႏၲရာယ္ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ မေျပာတာ စသည္စသည္ျဖင့္ မေျပာဘဲေနေလ ဒီမိုကေရစီ အေရျခံဳေတြအတြက္ အေနေခ်ာင္ေလျဖစ္တယ္။ အမွန္ေတြကို သိသူေတြက ေျပာဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ အဲဒီလို မဟုတ္ရင္ ဖုန္းကိုဆီက ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးယူၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးက “ေက်ာင္းသားတဦး”အမည္ခံေရးခ့ဲတ့ဲ ဆင္ထားတ့ဲ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာမယ္။ “ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းၿပီး ေမ်ာက္ကိုသတ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းလာျခင္း” ဆိုတ့ဲ လုပ္ၾကံေရးသားတ့ဲ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးေတြက အမွန္လို က်န္ရစ္ခ့ဲမယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးဟာ ဖုန္းကို လုပ္ၾကံေျပာခ့ဲတ့ဲ အခ်က္အလက္ေတြကို ေက်ာ႐ိုးယူၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးက ေက်ာင္းသားအမည္ခံ လိမ္ညာေရးထားတ့ဲ ေဆာင္းပါးျဖစ္တယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြ ျမန္မာေထာက္လွမ္းေရးက အမ်ားႀကီးလုပ္ခ့ဲတယ္။ ျမက္ခင္းသစ္ စာေစာင္ထုတ္ၿပီး လုပ္ခ့ဲတယ္။
ဒီမိုကေရစီအေရးျခံဳေလာက္ေကာင္ေတြ ျပည္သူထဲ ဝင္မလာႏိုင္ဖို႔ သိသူေတြက နာမည္နဲ႔တကြ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ ဖုန္းကို လို မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ေနတ့ဲသူေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး႐ိွေနတယ္။ ဥပမာ ေနမ်ဳိးေဝ လိုလူမ်ဳိးေတြ။ မေျပာဘဲေနေလ အဲဒီလို လူေတြအတြက္ အေနေခ်ာင္ေလ ဆက္လုပ္ေနေလ ျဖစ္လာမယ္။
အတြင္းက်က်သိထားတ့ဲ ဒီမိုကေရစီ အေရျခံဳ သစၥာေဖာက္ေလာက္ေကာင္ေတြအေၾကာင္း နာမည္နဲ႔ တကြ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေရးပါမယ္။(ဒီစာကိုဖတ္ၿပီး ဖုန္းကိုအေၾကာင္း ထပ္ေျပာျပခ်င္သူေတြ ႐ိွခ့ဲရင္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ေဘာက္က ဆက္သြယ္လိုက္ပါ)။
ေက်ာ္ထြန္း
မင္းေက်ာ္ေက်ာ္ထြန္း (ေမာ္လၿမိဳင္)
၂၀၁၆ မတ္လ ၇-ရက္။

No comments: